Over struiken en grote voorbeelden

Er was eens een struik. Een mooie struik die in het voorjaar bloeide met tal van witte bloemen. Dat deed hij al jaren, vol overtuiging. Daardoor was hij groot gegroeid. De struik lag stevig verankerd in de vruchtbare Langedijkse aarde, op iets minder dan 3 meter afstand van onze nieuwe woning. Een prachtige plek, ware het niet dat de buitenmuur van de nieuwe badkamer precies daar moet komen … En hoewel we het echt een heel mooie struik vonden, wilden we ook erg graag een badkamer. Dus ging afgelopen zaterdag de schop resoluut in de grond.

struik1 struik2

Machtige wortels bleek de struik te hebben. Zo groot dat ze bijna niet bloot te leggen waren. Dapper ging Roger ze te lijf met een zaag en een koevoet. De struik hield vol. De overbuurman kwam kijken: “Het is wel een gevecht, hè”, zei hij. Dat was het, al zou je misschien nog beter van een uitputtingsslag kunnen spreken. Maar na bijna een dag graven, zagen, duwen en trekken had Roger hem eruit. Victorie! We hebben de struik gestekt en gaan ‘m zeker herplanten in de tuin. Maar ver weg van het huis …

Binnen moesten de prachtige nieuwe balken in de plamuur worden gezet, zodat de schroefkopjes straks onzichtbaar zijn. Niet gehinderd door enige voorkennis of ervaring, ging ik daarmee aan de slag. Na één balk had ik de slag te pakken – en waren mijn handschoenen en broek aardig wit.

plamuur plamuur2

De dag erna moesten de balken geschuurd worden met een elektrische schuurmachine. Wederom niet gehinderd door enige voorkennis of ervaring, ging ik vol goede moed aan de slag. Het duurde nu wat langer om de slag te pakken te krijgen maar mijn haren en trui waren wel veel sneller wit. Alles voor het goede doel: strakke balken die we binnenkort in de lijnolieverf kunnen zetten.

Schrootjes slopen, tegels hakken, plamuren, schuren – zo leer je als stukjestikker nog eens wat anders. Roger is mijn grote voorbeeld. Hij pakt immers zonder schroom iedere nieuwe klus op, onder het prachtige motto van Pippi Langkous: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!’ Samen kunnen we al meer dan 28 jaar de hele wereld aan. De volgende klus is dakisolatie: ook dat gaat ons dus lukken!

 

 

 

 

 

Evacuatie

De tijd begon te dringen. We konden nu niet te lang meer wachten, anders zou het te laat zijn … Afgelopen weekend moest het gebeuren: de evacuatie van de overgebleven moestuin planten!

Tijdens een van de zonnige koffiebreaks aan de Bovenweg waren we tot de ontdekking gekomen dat er planten opkwamen in wat voorheen de moestuin was. Bieten, rabarber en een heel veldje aardbeien. De bieten lagen in de ‘veilige’ zone maar de rabarber en een deel van de aardbeien lagen precies in het gebied waar binnenkort grond gestort gaat worden. Als er gegraven wordt voor de fundering van de aanbouw en de nieuwe vloer van de bestaande woning, zal de grond die daarbij vrijkomt achter in de tuin worden gestort. Daar ligt de tuin namelijk een dikke meter lager dan bij het huis. Door de grond hier op te hogen, leggen we een basis waarop we straks een garage kunnen bouwen.

Het was afgelopen zondag prachtig weer dus gingen Lois en ik vol moed aan de slag met de rabarber. Ik had op internet gelezen dat het eigenlijk te laat was om deze planten te verplaatsen. Maar ja: levend begraven worden onder een meter zand is ook niet alles, dus stak ik vol goede moed de spade in de grond om de eerste planten eruit te scheppen. Ik zag de wortels al snel zitten en trok aan de plant. Die bleef keurig zitten waar die zat. Dieper scheppen dus en nogmaals trekken. De plant gaf nu iets meer mee maar bleek stevig verankerd in de grond met heel lange, dikke wortels. Er moest goed gegraven worden om alles eruit te halen – en daarna weer goed gegraven om ze weer 6 meter opzij opnieuw in de grond te krijgen. En nu maar hopen dat ze dankbaar zijn voor de redding en aanslaan …

rabarberwortel  rabarber veld

Links: Enorme wortels aan de rabarber plant!  Rechts: Veilig weer geplant.

Onder: Aardbeien ook gered. 

aardbeien

’s Middags hielp Zoë mee om de aardbeien te verkassen. Voorzien van slechts een bescheiden wortelstelsel lieten ze zich gemakkelijk van het ene bed naar het andere verpotten. Appeltje, eitje vergeleken met de ochtend. Ik gaf de plantjes water en wenste ze in stilte een groeizaam vervolg. Dat hebben ze verdiend!

Binnen legden Roger en Bart de laatste hand aan de versteviging van de balken. Lijmen, vastschroeven, nieten: de planken moest immers goed aansluiten op de ondergrond en onderling goed verbonden worden. Maar wat een verschil: we hebben nu een robuust ogend plafond in plaats van de ietwat ielige balkjes van eerst. Natuurlijk hebben we ook meteen de trampoline op zolder geprobeerd. Die veert nu beduidend minder.

balken_klaar

Kortom: weer een vruchtbaar weekend in Sint Pancras. En we zijn een week dichterbij de start van de aanbouw.

 

 

Riet, riet, riet!

De kop is eraf: afgelopen woensdag en donderdag hebben Arjen en Marcel van Jonker & Meijerhof de dakramen geplaatst. Wat een licht ineens op zolder – en je hebt vanaf de voorkamer een prima uitzicht over de Bovenweg tot aan de volgende bocht, ter hoogte van het verzorgingshuis.

gat in dak dakraamvoor

Om de ramen te plaatsen, moesten de mannen eerst het riet dat ter plekke als isolatie dient, verwijderen. Dan pas konden de gaten gezaagd worden voor de ramen. Daarom staan er nu vier (!) grote zakken met riet in de oude woonkamer. Er zit toch veel meer riet in zo’n dak dan ik dacht, heel dicht op elkaar gepakt. Dat laten we dan ook lekker zitten als we de boel boven isoleren. Gelukkig maar – anders zou het hele huis vol staan met zakken riet! Er worden latten getimmerd waartussen de nieuwe isolatielaag wordt gepropt. Daarna wordt het geheel afgewerkt met gipsplaat.

gat raam  rietopzolder

zakkenriet

Afgelopen weekend hebben we de laatste verfresten van de balken gehaald. Ze zijn nu klaar om aan weerskanten verstevigd te worden met planken van circa 19 mm. Zo ontstaat een dikke balk die veel meer stijfheid geeft aan de vloer er boven. Tussen de balken komt ook nog een laag gipsplaat en op de vloer wordt een triplex laag getimmerd. Als het goed is, maakt dat een einde aan de houten trampoline die we nu nog op zolder hebben.

balkenklaar

Maar het was niet alleen maar klussen deze week. Zaterdagavond hadden Roger en ik een leuk uitje aan de bouwactiviteiten te danken: business seats voor de voetbalwedstrijd AZ-PSV in het AFAS Stadion. Ik had voor de lol meegedaan aan een Facebook-actie van bouwmarkt Gamma, met een foto van Max die een Gamma puinemmer leegt. Tot mijn stomme verbazing kon ik op vrijdag 1 april (geen grap!) de kaarten ophalen. Het was bij vlagen een mooie wedstrijd, helaas met een minder fraaie uitslag – 2-4 verloren – maar sowieso een leuke oppepper tussendoor voor een voetbalfanaat als ik.

kaartjes AZ Max1

Deze week hopen we de laatste afspraken te maken met de installateur en het bedrijf dat de betonvloer gaat verzorgen. En dan is het aftellen tot 18 april en de start van de aanbouw!

Bouwen aan kennis (en een huis)

Sinds kort weet ik wat een scheg is. Ook heb ik kennisgemaakt met de koude brug en weet ik waarom ik die moet vrezen. En snap ik eindelijk hoe het zit met dubbele beglazing en HR-glas.

De bron van al mijn nieuwe kennis? Aannemer Henk. Menige woensdagavond is hij aangeschoven bij Roger en mij om gezamenlijk de plannen en de begroting door te nemen. Saai? Ingewikkeld? Welnee: Henk legt namelijk alles uit en maakt daarbij vaak een tekening zodat ook een leek als ik het snapt. Reuze fijn, want dan weet je echt wat je kiest. En reuze slim van Henk, want zo voorkom je dat er tijdens de bouw ineens vragen rijzen omdat de opdrachtgever het achteraf toch allemaal niet helemaal begreep – en het eigenlijk allemaal net even anders wil hebben.

Dus die bouwplannen van ons zijn bedacht, herkauwd, opnieuw bedacht en tot drie keer toe veranderd. Maar nu zijn we er echt uit.

De zolder: Aanvankelijk wilden we dakkapellen plaatsen maar gaandeweg rees de twijfel of die wel de extra meters zouden leveren die we ermee beoogden. Na het leeghalen van de zolder zagen we dat het eigenlijk best meeviel met de vierkante meters en hakten we de knoop door: geen dakkapellen maar dakramen. Ook een ruimtelijk gevoel, net zoveel licht en een heel stuk budget-vriendelijker!

plategrond groot

De keuken: De muur tussen de keuken en wat straks de eetkamer wordt, zal deels gesloopt worden om een open ruimte te creëren. Hierin komt een strakke, greeploze keuken met veel opbergruimte en een werkeiland van een 1.20m bij 1m.

De vloer: De huidige constructie van hout op zand wordt vervangen door een geïsoleerde vloer van beton. Met vloerverwarming … fijn voor de voetjes. En egaal bovendien, dus geen hoogteverschillen tussen – en soms binnen – kamers.

De aanbouw: Aan de zijkant breiden we de woning met 3 m uit om een echte badkamer te creëren in plaats van het huidige toilet-met-douche. In het verlengde daarvan wordt de woning over zo’n 8.50 m breedte 4 m doorgetrokken, om onze slaapkamer en een vergrote woonkamer te maken. Met plat dak – en scheggen voor de goed afwatering! – dat verstevigd is zodat we in de toekomst sedum erop kunnen planten.

Op papier staat het als een huis – nu moet het realiteit worden!

 

 

 

 

Bikkelen

De laatste (sloop)loodjes wegen het zwaarst … In de woonkamer worden de balken momenteel onderhanden genomen. Meerdere lagen verf moeten eraf gebrand en geschraapt worden voordat we ze kunnen verstevigen en daarmee de zoldervloer uit voorzorg kunnen versterken. Een stoffige klus die veel geduld en een lange adem vraagt: het gemiddelde tempo is een kwart balk per uur. De woonkamer telt zo’n zes balken en de achterkamer vijf – daarmee zijn we dus de komende avonden en het Paasweekend wel zoet!

Balk

Als de balken verstevigd zijn, kunnen we met de zolder aan de slag. Eerst worden er dakramen geplaatst en dan kan de boel geïsoleerd worden (aan de binnenkant). Als finishing touch wordt de vloer verstevigd met een OSB-platen, gemaakt van verschillende lagen samengeperste houtschilfers. Uit het oogpunt van duurzaamheid een goede keuze, omdat OSB een veel hoger rendement heeft dan bijvoorbeeld multiplex (80-90% versus 30-35%). Dat betekent dat er minder bomen sneuvelen voor de vloer.

In de keuken bikken we twee lagen tegels Roger(en vaak de achterliggende muur) van de wand, zodat ook hier geïsoleerd kan worden. Ook dit is een klus waarbij het blik op oneindig moet staan en je dus tijd genoeg hebt om over andere dingen na te denken. De indeling van de keuken, bijvoorbeeld. Die zou eerst dicht worden maar we hebben nu besloten om de muur door te breken. Keuken en eetkamer worden dan met elkaar verbonden door een werkeiland met veel opbergruimte. Een praktische oplossing die nog meer licht in ons zonnig huisje brengt. Donderdag nog even doornemen met de keukenleverancier … Gelukkig maar dat we tot 12 weken voor aflevering nog kunnen schuiven met de opstelling.

De schuur en garage zijn gesloopt maar het puin moest van de tuin naar de bak van GP Groot worden gebracht. Gelukkig wilden Max en zijn vrienden Damian, Maarten en Ryan wel een handje helpen, in ruil voor eeuwige dank en pizza van de nieuwe ‘buurman’ La Torre.

Max1 Maarten1

Ryan1 Damian2

Het was even bikkelen maar de mannen hebben op een ochtend de achterplaats bijna helemaal leeggeruimd, klaar voor de nieuwe uitbouw.

Mannen1 Puinbak

Deze week samen met aannemer Henk Meijerhof een klap geven op de begroting en dan kan er eindelijk gebouwd gaan worden aan de Bovenweg!

 

 

 

 

Surrealisme

Voorzichtig traden we zaterdagmiddag binnen, neus omhoog, speurend naar afwijkende luchtjes. Er hing een vage terpentinegeur, maar verder verried niets de grote slachting die zich donderdag op zolder had afgespeeld.

Totdat we de deur van de woonkamer open deden. Door de grondige schoonmaak boven was alle rommel door de vele kieren in de vloerplanken omlaag gedwarreld. De Sahara van zolder lag nu beneden. Het was even slikken … ‘Maar boven is het wel goed schoon’, hield ik mezelf voor. En dat was gelukkig ook zo. Daar kan binnenkort begonnen worden met dakramen, nieuwe vloeren en isolatie – heerlijk!

zolderaf1  zolderaf2

Beneden komt het einde van de sloopperiode ook langzaam maar zeker in zicht. De laatste restjes gevelbekleding en plafondplaten worden deze dagen verwijderd. KistjeDaarbij ontdek je dat de oorspronkelijke klussers echt alles gebruikten wat voor handen was. Stroken sinaasappelkistjes bijvoorbeeld.

Ook de schuur en garage zijn eindelijk helemaal gesloopt. De garagedeur hield het langst stand. Het deed een beetje denken aan een schilderij van Salvador Dali, een deur omgeven door niets en een Pixar-lampje dat fier overeind bleef te midden van alle puin. Misschien wordt ’t wel een nieuwe stroming: bouw-surrealisme.

Garagedeur  Pixar-lamp

Nog even wat puinruimen en dan kan de wederopbouw beginnen. Hoezee!

Huisdieren

Toen we het huis aan de Bovenweg kochten, kregen we er gratis een aantal huisdieren bij: hylotrupes bajulus L. en zijn grote vriend, de anobium punctatum Degeer. Ofwel de huisboktor en de houtwormkever. Gezamenlijk hadden ze jarenlang heerlijk kunnen knagen aan al dat mooie hout op zolder. De knieschotten, de vloerplanken en zelfs de dikke draagbalken. Maar alle mooie tijden gaan voorbij, ook voor boktorren en houtwormkevers. Als nieuwe eigenaren vinden wij twee katten en misschien wat kippen meer dan voldoende huisvee. Dus belden we direct een bedrijf gespecialiseerd in houtinsectenbestrijding.

Voordat de experts aan de slag konden, moest de zolder geïnspecteerd worden om te kijken of het echt om deze diertjes ging. Dus stond ik op een koude woensdagochtend samen met Willem aandachtig naar planken te kijken. “Ik zie het al”, zei hij vrijwel direct. “Kijk, dit heeft een boktor gedaan.” Hij wees op een vloerplank met diepe groeven erin, alsof iemand iets te enthousiast met een houtguts bezig was geweest. “Kunt u zien of het nog actief is”, vroeg ik, in een poging iets van bouwkennis tentoon te spreiden. Willem keek om hem heen en beende naar een balk. “Hier zit het ook”, constateerde hij. “Het ziet er niet actief uit … Maar het is wel verstandig om het te behandelen. Larven kunnen namelijk na jaren toch nog ontpoppen. En dat wil je niet als je zolder al mooi afgetimmerd is.”

Nee, dat willen we zeker niet. Werk genoeg zonder klussen dubbel te doen. Nadere inspectie leverde ook de aanwezigheid van de houtwormkever op – “Wel actief, kijk maar naar die hoopjes!” – dus was de conclusie snel getrokken: er moest grondig schoongemaakt worden om daarna alle hout met bestrijdingsmiddelen te behandelen. “Graag zo leeg mogelijk, zodat we overal goed bij kunnen”, zei Willem diplomatiek ten afscheid, terwijl hij bukte om de dwarslatten met spijkers te ontwijken.

Zolder2   Zonnetje

Hier nog even klussen …  maar gelukkig ook tijd voor koffie in de zon!

Dus werd afgelopen weekend de zolder onder handen genomen om hem ‘Willem-klaar’ te maken. Roger sloopte alle overbodige latten en balkjes eruit en het resultaat is een mooie, lege ruimte.

De boktorren en houtwormkevers mogen nog heel even spelen. Donderdag komt Willem ze allemaal doodspuiten …

Hulptroepen

Een compleet huis strippen valt niet mee – ook niet een heel kleintje, zoals het onze. Bak nummer twee zit ook tot de nok toe vol. Met de harde wind afgelopen weekend vlogen de plafondplaten nog net niet door de tuin. Ze zijn liefdevol afgedekt met het stukje kunstgras dat de oude bewoners op het plaatsje achter hadden liggen.

ZoeenBart     Lois

Bart & Zoë op zolder                            Lois in de tuin

Gelukkig zijn er hulptroepen, zoals collega Bob die een dag kwam helpen om de zolder te strippen en broer Dennis die op dag 1 al behang stond af te krabben. Ook doen we met plezier aan kinder- en schoonkinderarbeid. Dankzij Bart & Zoë, Lois en Max gaat het klussen veel sneller en is het een heel stuk gezelliger!

Max          Selfie

Max sloopt de garage        Selfie met stofmasker

Tijdens het klussen stuit je op van alles. Verborgen schatten, zoals Deurenheel oude kranten (16 mei 1959 is het voorlopige record) en prachtige oude deuren. Maar ook ‘sluipmoordenaars’ zoals katoenen (!) en creatief gekoppelde koperen elektradraden en een (deels) loden waterleiding … Alle gevaren worden eruit gesloopt. Alleen de schatten zullen in enige vorm terugkeren in het verbouwde huis. Maar zover zijn Super veiligwe nog niet: eerst nog wat verder slopen!

Stof en nadenken

Er stonden zondag twee mijnwerkers aan de deur. Bij nader inzien bleken ze manlief Roger en zijn collega Bob te zijn. Ze hadden plafondplaten en muurbekleding weggehaald op onze Sahara-zolder. Dat was te zien!

zolderdoorkijkriet

mijnwerkers

Nu, aan het einde van week twee, is Bovenweg 171 een heel stuk leger. Alle oude bekleding en rommel weg op zolder – waardoor de mooie balkenstructuur te zien is. Beneden zijn alle gipsplaten van de muren en het plafond, evenals vrijwel alle gekleurde houten planken. Het was soms even puzzelen. Dan liep er een leiding net voor een plank die eruit moest (voorzichtig wrikken en niet de leiding doorzagen!). Of moesten eerst enorme spijkers losgetrokken worden voordat uiterst fragiel ogende balkjes loskwamen. De overbuurman hebben we in ieder geval blij kunnen maken met twee kruiwagens onbehandeld hout. Zijn houtkachel kan weer branden.

kruiwagen   gipsvrij

Ook de sloop van de schuur en de garage verloopt voorspoedig. Sommige oude bakstenen bewaren we voor hergebruik als barbecue of bloembak. De rest laten we binnenkort door een vakman met een graafmachine weghalen. Vele kruiwagens puin zorgen snel voor een heel volle bak – en een heel stijve rug!

schuur

De komende week staat in het teken van het bestrijden van de boktor, die zich aardig heeft uitgeleefd op een aantal vloerplanken op zolder. Volgens aannemer Henk is het beest niet meer actief maar is het verstandig om preventief te behandelen. Ook willen we van een aantal installateurs een offerte hebben voor elektra en CV.

En terwijl het oude huis steeds leger raakt, kunnen we ons steeds beter voorstellen hoe het gaat worden … We kunnen bijna niet wachten!

schets

Huisvlijt

Het grote slopen is begonnen. De eerste puinbak van GP Groot is gevuld met allerhande materialen. Sommige ervan hadden we verwacht, andere waren complete verrassingen.

Zo blijkt een deel van de binnenmuren uit kleurrijke, houten planken te bestaan. Ze zijn met zorg aan elkaar gespijkerd en gaten tussen of in de planken zijn weer opgevuld met kleinere stukken hout of plaatmateriaal. Je krijgt het idee dat alles zo effectief mogelijk werd benut – geen wonder natuurlijk, als je bedenkt dat er geklust werd voor en door een gezin met zeven kinderen.

kleurrijk    historie aan de muur

Tijdens het weghalen van de eerste lagen behang, stuitten we al snel op kranten uit diverse jaren. De oudste is van 16 december 1961, met een advertentie voor de Oudejaarsconference van niemand minder dan Toon Hermans! Na wat gegoogle op internet weten we veel mensen twee lagen krant op de muur plakten voordat ze gingen behangen met het ‘echte’ papier. Dat effende namelijk de ondergrond. Geen overbodige luxe als je behangt over houten planken.

Onder de lagen tapijt en ondervloer in de oorspronkelijke woonkamer liggen lange planken van ongelijke breedte. Ze beginnen soms breed, soms smal, maar passen prima in elkaar. Aannemer Henk Meijerhof is meteen enthousiast: dit zijn heel oude planken, weet hij, die de vorm van de boom volgen (taps toelopend). Misschien zijn ze wel net zo oud als het huis zelf – dat zou betekenen dat de planken meer dan honderd jaar oud zijn! We zullen de vloer met zorg verwijderen. Wie weet, kunnen we de planken opschuren en opnieuw gebruiken.

Het slopen van het schuurtje brengt een extra uitdaging met zich mee: de betonnen vloer blijkt te liggen over een laag bakstenen. Dubbelhard bikkelen om de vloer los te wrikken, dus. En op zolder haalden we met de plafondplaten een laag riet en zand van een centimeter of 15 mee naar beneden! Je waant je even in de Sahara …

De eerste week zit erop. Nu de constructie van het huis duidelijker is geworden, kunnen we gerichter beslissingen nemen over de vloeren – alles vervangen door beton of toch anders oplossen – en het dak, waar we de keuze hebben tussen aan de binnen- of buitenkant isoleren. Denkwerk voor de komende week!

tussenmuur weg