Tegenvaller

Maandag 25 april: groot feest wat ons betreft, omdat het de dag is dat de aannemer begint. Eindelijk kunnen we beginnen met de opbouw! Als eerste zal de gevel op de begane grond uitgezaagd worden en ondersteund door een stalen portaal. Om drie uur ’s middags fiets ik naar de Bovenweg voor overleg met aannemer Henk en installateur Ron. Eerst even achter kijken natuurlijk …

Tot mijn verbazing ligt niet de gevel van de begane grond eruit, maar die van de verdiepingsvloer. Ik kijk zo de zolder in, naar de balken die Roger met bloed, zweet en tranen heeft geplaatst afgelopen week. “Ik wist niet dat die gevel er ook uit moest”, stamel ik tegen bouwer Marcel. “Was ook niet de bedoeling”, antwoordt hij. “Toen we de windveren van het dak afhaalden en de stutten gingen plaatsen, begon de gevel uit elkaar te vallen!” Vanaf de buitenkant was niets te zien maar blijkbaar was de specie tussen een deel van de bakstenen vergaan. De gevel werd alleen bijeen gehouden door de druk van het dak. Toen de windveren werden weggehaald, was die steun ineens verdwenen.

bovengevel1 bovengevel2

Gelukkig zijn er geen gewonden gevallen. En is de gevel nu op de modder gevallen en niet twee maanden later op de nieuwe aanbouw. Maar leuk is het niet, zo’n tegenvaller. Het kost weer tijd, geld, moeite en – voor gisteren – de goede humeur. Aannemer Henk verzekert het ons dat het goed komt en mooi wordt. Zij hebben ergere dingen meegemaakt bij hun (ver)bouwwerkzaamheden. Wij, met onze geschiedenis van nieuwbouwhuizen, niet. We vertrouwen maar op de kennis en kunde van de mannen. En eerlijk is eerlijk, het heeft ook z’n voordelen: nu wordt de gevel boven net zo als de gevel beneden en meteen goed geïsoleerd. Maar toch liever geen ‘verrassingen’ meer van deze omvang!

 

 

 

Over struiken en grote voorbeelden

Er was eens een struik. Een mooie struik die in het voorjaar bloeide met tal van witte bloemen. Dat deed hij al jaren, vol overtuiging. Daardoor was hij groot gegroeid. De struik lag stevig verankerd in de vruchtbare Langedijkse aarde, op iets minder dan 3 meter afstand van onze nieuwe woning. Een prachtige plek, ware het niet dat de buitenmuur van de nieuwe badkamer precies daar moet komen … En hoewel we het echt een heel mooie struik vonden, wilden we ook erg graag een badkamer. Dus ging afgelopen zaterdag de schop resoluut in de grond.

struik1 struik2

Machtige wortels bleek de struik te hebben. Zo groot dat ze bijna niet bloot te leggen waren. Dapper ging Roger ze te lijf met een zaag en een koevoet. De struik hield vol. De overbuurman kwam kijken: “Het is wel een gevecht, hè”, zei hij. Dat was het, al zou je misschien nog beter van een uitputtingsslag kunnen spreken. Maar na bijna een dag graven, zagen, duwen en trekken had Roger hem eruit. Victorie! We hebben de struik gestekt en gaan ‘m zeker herplanten in de tuin. Maar ver weg van het huis …

Binnen moesten de prachtige nieuwe balken in de plamuur worden gezet, zodat de schroefkopjes straks onzichtbaar zijn. Niet gehinderd door enige voorkennis of ervaring, ging ik daarmee aan de slag. Na één balk had ik de slag te pakken – en waren mijn handschoenen en broek aardig wit.

plamuur plamuur2

De dag erna moesten de balken geschuurd worden met een elektrische schuurmachine. Wederom niet gehinderd door enige voorkennis of ervaring, ging ik vol goede moed aan de slag. Het duurde nu wat langer om de slag te pakken te krijgen maar mijn haren en trui waren wel veel sneller wit. Alles voor het goede doel: strakke balken die we binnenkort in de lijnolieverf kunnen zetten.

Schrootjes slopen, tegels hakken, plamuren, schuren – zo leer je als stukjestikker nog eens wat anders. Roger is mijn grote voorbeeld. Hij pakt immers zonder schroom iedere nieuwe klus op, onder het prachtige motto van Pippi Langkous: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!’ Samen kunnen we al meer dan 28 jaar de hele wereld aan. De volgende klus is dakisolatie: ook dat gaat ons dus lukken!

 

 

 

 

 

Evacuatie

De tijd begon te dringen. We konden nu niet te lang meer wachten, anders zou het te laat zijn … Afgelopen weekend moest het gebeuren: de evacuatie van de overgebleven moestuin planten!

Tijdens een van de zonnige koffiebreaks aan de Bovenweg waren we tot de ontdekking gekomen dat er planten opkwamen in wat voorheen de moestuin was. Bieten, rabarber en een heel veldje aardbeien. De bieten lagen in de ‘veilige’ zone maar de rabarber en een deel van de aardbeien lagen precies in het gebied waar binnenkort grond gestort gaat worden. Als er gegraven wordt voor de fundering van de aanbouw en de nieuwe vloer van de bestaande woning, zal de grond die daarbij vrijkomt achter in de tuin worden gestort. Daar ligt de tuin namelijk een dikke meter lager dan bij het huis. Door de grond hier op te hogen, leggen we een basis waarop we straks een garage kunnen bouwen.

Het was afgelopen zondag prachtig weer dus gingen Lois en ik vol moed aan de slag met de rabarber. Ik had op internet gelezen dat het eigenlijk te laat was om deze planten te verplaatsen. Maar ja: levend begraven worden onder een meter zand is ook niet alles, dus stak ik vol goede moed de spade in de grond om de eerste planten eruit te scheppen. Ik zag de wortels al snel zitten en trok aan de plant. Die bleef keurig zitten waar die zat. Dieper scheppen dus en nogmaals trekken. De plant gaf nu iets meer mee maar bleek stevig verankerd in de grond met heel lange, dikke wortels. Er moest goed gegraven worden om alles eruit te halen – en daarna weer goed gegraven om ze weer 6 meter opzij opnieuw in de grond te krijgen. En nu maar hopen dat ze dankbaar zijn voor de redding en aanslaan …

rabarberwortel  rabarber veld

Links: Enorme wortels aan de rabarber plant!  Rechts: Veilig weer geplant.

Onder: Aardbeien ook gered. 

aardbeien

’s Middags hielp Zoë mee om de aardbeien te verkassen. Voorzien van slechts een bescheiden wortelstelsel lieten ze zich gemakkelijk van het ene bed naar het andere verpotten. Appeltje, eitje vergeleken met de ochtend. Ik gaf de plantjes water en wenste ze in stilte een groeizaam vervolg. Dat hebben ze verdiend!

Binnen legden Roger en Bart de laatste hand aan de versteviging van de balken. Lijmen, vastschroeven, nieten: de planken moest immers goed aansluiten op de ondergrond en onderling goed verbonden worden. Maar wat een verschil: we hebben nu een robuust ogend plafond in plaats van de ietwat ielige balkjes van eerst. Natuurlijk hebben we ook meteen de trampoline op zolder geprobeerd. Die veert nu beduidend minder.

balken_klaar

Kortom: weer een vruchtbaar weekend in Sint Pancras. En we zijn een week dichterbij de start van de aanbouw.

 

 

Riet, riet, riet!

De kop is eraf: afgelopen woensdag en donderdag hebben Arjen en Marcel van Jonker & Meijerhof de dakramen geplaatst. Wat een licht ineens op zolder – en je hebt vanaf de voorkamer een prima uitzicht over de Bovenweg tot aan de volgende bocht, ter hoogte van het verzorgingshuis.

gat in dak dakraamvoor

Om de ramen te plaatsen, moesten de mannen eerst het riet dat ter plekke als isolatie dient, verwijderen. Dan pas konden de gaten gezaagd worden voor de ramen. Daarom staan er nu vier (!) grote zakken met riet in de oude woonkamer. Er zit toch veel meer riet in zo’n dak dan ik dacht, heel dicht op elkaar gepakt. Dat laten we dan ook lekker zitten als we de boel boven isoleren. Gelukkig maar – anders zou het hele huis vol staan met zakken riet! Er worden latten getimmerd waartussen de nieuwe isolatielaag wordt gepropt. Daarna wordt het geheel afgewerkt met gipsplaat.

gat raam  rietopzolder

zakkenriet

Afgelopen weekend hebben we de laatste verfresten van de balken gehaald. Ze zijn nu klaar om aan weerskanten verstevigd te worden met planken van circa 19 mm. Zo ontstaat een dikke balk die veel meer stijfheid geeft aan de vloer er boven. Tussen de balken komt ook nog een laag gipsplaat en op de vloer wordt een triplex laag getimmerd. Als het goed is, maakt dat een einde aan de houten trampoline die we nu nog op zolder hebben.

balkenklaar

Maar het was niet alleen maar klussen deze week. Zaterdagavond hadden Roger en ik een leuk uitje aan de bouwactiviteiten te danken: business seats voor de voetbalwedstrijd AZ-PSV in het AFAS Stadion. Ik had voor de lol meegedaan aan een Facebook-actie van bouwmarkt Gamma, met een foto van Max die een Gamma puinemmer leegt. Tot mijn stomme verbazing kon ik op vrijdag 1 april (geen grap!) de kaarten ophalen. Het was bij vlagen een mooie wedstrijd, helaas met een minder fraaie uitslag – 2-4 verloren – maar sowieso een leuke oppepper tussendoor voor een voetbalfanaat als ik.

kaartjes AZ Max1

Deze week hopen we de laatste afspraken te maken met de installateur en het bedrijf dat de betonvloer gaat verzorgen. En dan is het aftellen tot 18 april en de start van de aanbouw!

Bouwen aan kennis (en een huis)

Sinds kort weet ik wat een scheg is. Ook heb ik kennisgemaakt met de koude brug en weet ik waarom ik die moet vrezen. En snap ik eindelijk hoe het zit met dubbele beglazing en HR-glas.

De bron van al mijn nieuwe kennis? Aannemer Henk. Menige woensdagavond is hij aangeschoven bij Roger en mij om gezamenlijk de plannen en de begroting door te nemen. Saai? Ingewikkeld? Welnee: Henk legt namelijk alles uit en maakt daarbij vaak een tekening zodat ook een leek als ik het snapt. Reuze fijn, want dan weet je echt wat je kiest. En reuze slim van Henk, want zo voorkom je dat er tijdens de bouw ineens vragen rijzen omdat de opdrachtgever het achteraf toch allemaal niet helemaal begreep – en het eigenlijk allemaal net even anders wil hebben.

Dus die bouwplannen van ons zijn bedacht, herkauwd, opnieuw bedacht en tot drie keer toe veranderd. Maar nu zijn we er echt uit.

De zolder: Aanvankelijk wilden we dakkapellen plaatsen maar gaandeweg rees de twijfel of die wel de extra meters zouden leveren die we ermee beoogden. Na het leeghalen van de zolder zagen we dat het eigenlijk best meeviel met de vierkante meters en hakten we de knoop door: geen dakkapellen maar dakramen. Ook een ruimtelijk gevoel, net zoveel licht en een heel stuk budget-vriendelijker!

plategrond groot

De keuken: De muur tussen de keuken en wat straks de eetkamer wordt, zal deels gesloopt worden om een open ruimte te creëren. Hierin komt een strakke, greeploze keuken met veel opbergruimte en een werkeiland van een 1.20m bij 1m.

De vloer: De huidige constructie van hout op zand wordt vervangen door een geïsoleerde vloer van beton. Met vloerverwarming … fijn voor de voetjes. En egaal bovendien, dus geen hoogteverschillen tussen – en soms binnen – kamers.

De aanbouw: Aan de zijkant breiden we de woning met 3 m uit om een echte badkamer te creëren in plaats van het huidige toilet-met-douche. In het verlengde daarvan wordt de woning over zo’n 8.50 m breedte 4 m doorgetrokken, om onze slaapkamer en een vergrote woonkamer te maken. Met plat dak – en scheggen voor de goed afwatering! – dat verstevigd is zodat we in de toekomst sedum erop kunnen planten.

Op papier staat het als een huis – nu moet het realiteit worden!

 

 

 

 

Bikkelen

De laatste (sloop)loodjes wegen het zwaarst … In de woonkamer worden de balken momenteel onderhanden genomen. Meerdere lagen verf moeten eraf gebrand en geschraapt worden voordat we ze kunnen verstevigen en daarmee de zoldervloer uit voorzorg kunnen versterken. Een stoffige klus die veel geduld en een lange adem vraagt: het gemiddelde tempo is een kwart balk per uur. De woonkamer telt zo’n zes balken en de achterkamer vijf – daarmee zijn we dus de komende avonden en het Paasweekend wel zoet!

Balk

Als de balken verstevigd zijn, kunnen we met de zolder aan de slag. Eerst worden er dakramen geplaatst en dan kan de boel geïsoleerd worden (aan de binnenkant). Als finishing touch wordt de vloer verstevigd met een OSB-platen, gemaakt van verschillende lagen samengeperste houtschilfers. Uit het oogpunt van duurzaamheid een goede keuze, omdat OSB een veel hoger rendement heeft dan bijvoorbeeld multiplex (80-90% versus 30-35%). Dat betekent dat er minder bomen sneuvelen voor de vloer.

In de keuken bikken we twee lagen tegels Roger(en vaak de achterliggende muur) van de wand, zodat ook hier geïsoleerd kan worden. Ook dit is een klus waarbij het blik op oneindig moet staan en je dus tijd genoeg hebt om over andere dingen na te denken. De indeling van de keuken, bijvoorbeeld. Die zou eerst dicht worden maar we hebben nu besloten om de muur door te breken. Keuken en eetkamer worden dan met elkaar verbonden door een werkeiland met veel opbergruimte. Een praktische oplossing die nog meer licht in ons zonnig huisje brengt. Donderdag nog even doornemen met de keukenleverancier … Gelukkig maar dat we tot 12 weken voor aflevering nog kunnen schuiven met de opstelling.

De schuur en garage zijn gesloopt maar het puin moest van de tuin naar de bak van GP Groot worden gebracht. Gelukkig wilden Max en zijn vrienden Damian, Maarten en Ryan wel een handje helpen, in ruil voor eeuwige dank en pizza van de nieuwe ‘buurman’ La Torre.

Max1 Maarten1

Ryan1 Damian2

Het was even bikkelen maar de mannen hebben op een ochtend de achterplaats bijna helemaal leeggeruimd, klaar voor de nieuwe uitbouw.

Mannen1 Puinbak

Deze week samen met aannemer Henk Meijerhof een klap geven op de begroting en dan kan er eindelijk gebouwd gaan worden aan de Bovenweg!

 

 

 

 

Surrealisme

Voorzichtig traden we zaterdagmiddag binnen, neus omhoog, speurend naar afwijkende luchtjes. Er hing een vage terpentinegeur, maar verder verried niets de grote slachting die zich donderdag op zolder had afgespeeld.

Totdat we de deur van de woonkamer open deden. Door de grondige schoonmaak boven was alle rommel door de vele kieren in de vloerplanken omlaag gedwarreld. De Sahara van zolder lag nu beneden. Het was even slikken … ‘Maar boven is het wel goed schoon’, hield ik mezelf voor. En dat was gelukkig ook zo. Daar kan binnenkort begonnen worden met dakramen, nieuwe vloeren en isolatie – heerlijk!

zolderaf1  zolderaf2

Beneden komt het einde van de sloopperiode ook langzaam maar zeker in zicht. De laatste restjes gevelbekleding en plafondplaten worden deze dagen verwijderd. KistjeDaarbij ontdek je dat de oorspronkelijke klussers echt alles gebruikten wat voor handen was. Stroken sinaasappelkistjes bijvoorbeeld.

Ook de schuur en garage zijn eindelijk helemaal gesloopt. De garagedeur hield het langst stand. Het deed een beetje denken aan een schilderij van Salvador Dali, een deur omgeven door niets en een Pixar-lampje dat fier overeind bleef te midden van alle puin. Misschien wordt ’t wel een nieuwe stroming: bouw-surrealisme.

Garagedeur  Pixar-lamp

Nog even wat puinruimen en dan kan de wederopbouw beginnen. Hoezee!