Op de opbouw

Het is officieel: we zijn begonnen aan de opbouw! Eindelijk zie je meer dan alleen een fundament of een contour. We hebben nu een gemetselde ondermuur, waarop het houten frame komt, waarin de muren worden gebouwd. De kozijnen staan ook al voor een deel, waardoor je echt kunt zien hoe diep de woonkamer wordt en hoe de zichtlijn wordt vanaf de voorkant van de woning naar de tuin. In een woord: kicken!

kozijnen1  kozijnen2

buiten-binnen  bakstenenmuur

De vloer van de voorste zolderkamer is nu ook af. Wat een verschil – van de trampoline is vrijwel niets meer over. Zodra de nieuwe gevel aan de achterkant erin zit, kunnen we met de achterkamer verder. En die gevel krijgt razendsnel vorm, dus grote kans dat we binnen een paar weken ook hier verder kunnen.

zolder_rommel

In de tuin begint alles ook te groeien en bloeien. De rabarber is bijna oogstklaar en tientallen groene zomerkoninkjes sieren de naastgelegen aardbeienplanten. Om ervoor te zorgen dat de vruchten niet op de grond hangen en wegrotten, hebben Lois en ik riet tussen en onder de planten gelegd. Een gevalletje recycling: die riet hadden we nog in ruime mate over na het plaatsen van de zolderramen.

Terwijl we bezig waren, viel het op dat het krioelde van beesten die een kruising leken tussen een rups en oorwurm. Engerds die het op mijn aardbeien hadden voorzien … wegwezen! Lois was nieuwsgierig en ging googlen welke beesten het nu waren. Gelukkig maar, want het bleken larven van de lieveheersbeestje te zijn en dat is vriend nummer een voor alle aardbeienplanten. En gelukkig had ik er maar vier enigszins hardhandig verwijderd. Sorry, mama lieveheersbeestje: ik zal het nooit meer doen!

 

 

Advertenties

Schuimen!

Maandagochtend, 06:45 uur. De schuimbetonners stonden voor de deur!

Ter voorbereiding op hun werkzaamheden stonden de week en het weekend ervoor in het teken van alvast leidingen leggen (gas, water, elektra). Daarna moest de vloer worden ‘ingepakt’ met een laag dunne plastic folie.

LeidingenKeuken  LeidingenKeuken2

Schuimbeton bestaat uit een mengsel van lucht, fijn zand, cementmortel en water. Hieraan wordt een schuimmiddel toegevoegd waardoor je een soort mousse krijgt die zich heel geleidelijk verspreidt over een vloeroppervlak. Het is licht van gewicht, niet giftig en volledig recyclebaar, en geeft een hoge isolatiewaarde (1,0 rc waarde per 10 cm schuimbeton). Daarom vonden wij het prima passen in ons streven om zo duurzaam mogelijk te isoleren binnen de beperkingen van een oud huis met een kwetsbare fundering.

Voor het storten moest de gehele vloer worden ingepakt in een dunne plastic folie. Als het schuimbeton direct in contact zou komen met het zand dat wij als ondergrond hebben, zou het te snel zijn vocht kunnen verliezen (het water loopt weg in het zand) en zouden de bubbels ‘dood’ kunnen slaan. De weersverwachting voor maandag voorspelde bovendien veel regen, daarom had betonman Joost ons zaterdag het advies gegeven om een dekzeil te spannen over de vloer in de uitbouw, om zowel het gelegde plastic als het gestorte beton droog te houden. Dus bouwden Roger en Bart zondag een mooie, blauwe tent, kunstig vastgemaakt aan een omgekeerde kruiwagen, de latten van de nieuwe fundering en het dak van de bestaande woning.

Tent1  Tent2

Zondagmiddag lagen Roger en ik gezellig plastic uit te rollen, knippen en plakken in de blauwe tent. De motregen tikte zachtjes tegen het zeil en de achterburen hadden een ‘Foute 100’ feest, waardoor we afwisselend Village People, André Hazes en Tavares als achtergrondmuziek hadden. “Een uurtje werk”, had Joost gezegd. Vier uur (en wat frustraties) later bekeken we ons werk met trots. Het was klaar – het beton kon komen!

Tent3

Maandagochtend vroeg begonnen de schuimbetonners met de voorbereidingen: latten op maat afzagen, meetapparatuur klaarzetten en het plastic nalopen. Om 07:30 uur arriveerde een enorme betonwagen vol vers beton. Dat moest worden overgegoten in het reservoir van de schuimbetonmannen en toen kon eindelijk de pomp aan.

Betonwagen

De maat van Joost begon met een slang de vloer van de nieuwe badkamer te vullen. Hij stond tot zijn enkels in een substantie die het meeste weg had van vloeibare chocolademousse, maar dan lichtgrijs van kleur. Het liep heel langzaam maar wel gestaag door naar de rest van het huis. Binnen iets meer dan twee uur was het klaar: er lag toen 28 kuub schuimbeton in een keurige laag van 30 cm over de begane grond. We hadden weer een vloer!

Schuim1 Schuim2

Resulaat

Het beton moet twee dagen drogen, dan kun je er weer overheen lopen. Als je er nu op zou lopen, zak je weg – zoals een buurkat ontdekte. Ik had de wanhoop op zijn gezicht willen zien toen bleek dat de vloer onder zijn pootjes verdween!

pootjes

Duwen en trekken

Het mooie weer van vorige week was perfect voor het storten van het fundament. Aannemer Henk legde een mooie grijze rand rondom voor de uitbouw en een streep extra in het midden waarop het stalen portaal zal worden geplaatst. Dit portaal zorgt voor een stevige overgang tussen het bestaande huis en de aanbouw.

Beton2   Funderingclose

’s Avonds gingen Roger, Dennis en ik aan de slag met het opvullen van de grote afvalbak. Resten baksteen, hompen beton (waaronder de fundering van de oude garage), oude vloerdelen, resten wandbetimmering; het ruimde lekker op! De laatste latten erin wriemelen had veel weg van een potje omgekeerde Jenga maar zo lukte het om ook de kleinste ruimtes tussen stenen en puin te benutten. Ook afvalbakken zijn niet gratis dus ons ben zuunig!

Volle bak

Op Pinksterzondag verlegden we ons blik naar het leidingwerk. Op aanraden van elektricien Jelle moesten er twee loze leidingen vóór het schuimbeton worden aangelegd: een als vervangende hoofdkabel voor de elektra (mocht die ooit nodig zijn) en een ter voorbereiding op glasvezel (mocht de gemeente Langedijk ooit besluiten ook hip, hot en happening te willen zijn). Daarvoor moesten gaten in de fundering worden geboord en gleuven gegraven in de keuken. Vervolgens moesten de 5 meter lange en best wel dikke buizen vanuit de meterkast naar buiten worden gelegd. Om het nog iets uitdagender te maken, hadden de buizen ook nog een leuke bocht… Het was even zoeken naar de juiste aanpak, maar uiteindelijk lag na dik een half uur duwen, trekken en schuiven de eerste buis op z’n plek. Buis nummer 2 was daarna een makkie. Mocht je het ooit zelf willen proberen: zet de keukenraam open voor extra manoeuvreerruimte en werk naar de meterkast toe in plaats van andersom …

Leidingen

Op Pinkstermaandag waren we het sloopwerk een beetje beu en besloten we aan de vloer op zolder te beginnen. Eerst goed vegen – wat een stof! – en daarna stofzuigen met de bouwstofzuiger – nog meer stof! Toen de vloerdelen schoon als nooit tevoren waren, konden we beginnen met het uitrollen van de vlassen ondervloer. Hoewel het maar een dunne laag is (4,5 mm), geeft het volgens de verpakking een contactgeluidreductie van minimaal 10 dB. Daarop leggen we underlayment platen van vurenhout om de zoldervloer te verstevigen. Het is nog even doorklussen, maar je ziet wel meteen resultaat.

vloer1     Vloer2

Terwijl we aan het klussen waren op zolder, begon de schoorsteen heel hard te piepen. Heel even keken we elkaar verschrikt aan, maar gelukkig hadden we snel door dat dit piepen een tijdelijke oorzaak heeft: twee kauwen hebben een nest in de schoorsteen gemaakt. Zodra zij hun ouders op het dak horen, zetten de jonkies het op een piepen: honger, honger, honger! Volgend jaar moeten pa en ma kauw op zoek naar een andere nestplek. Dan brandt er als het goed is een houtkachel in huize Jochems!

Piep

De zandbak

Woensdagochtend begon Herman met graven. Eerst was de binnenkant van het bestaande huis aan de beurt. Met uiterste precisie en bijna gracieus wist hij de toch wel heftige machine tussen de muren door te manoeuvreren. Toen hij klaar was, haalde ik opgelucht adem: mijn nachtmerriescenario van een graafmachine die door de muren denderde, was gelukkig geen werkelijkheid geworden!

Herman  Graven

De grond die uit de woning kwam, werd zorgvuldig op een hoopje geschoven. Naarmate de middag vorderde, werd de hoop een steeds hogere berg maar gelukkig paste het nog prima in de tuin. Een dag later – Hemelvaartsdag – werden we verrast met opnieuw activiteit op de Bovenweg. Nu werd de fundering van de uitbouw uitgegraven. Zo werden voor het eerst de contouren van het nieuwe huis zichtbaar. We gingen met Henk in ‘de badkamer’ staan, om de precieze lengte op te meten. Daarna liepen we trots door ‘de slaapkamer’ en eindigden in ‘de woonkamer’. Nu de muren nog…

Henk fundering1

Binnenshuis is het een grote zandbak. Dat blijft zo totdat het schuimbeton over twee weken gestort wordt. In de moestuin beginnen de geëvacueerde aardbeien spontaan te bloeien. Uit pure dankbaarheid, denk ik, nu de grote berg zand hun overgebleven maatjes volledig heeft bedolven.

Aardbeien_bloei Berg

Deze week de bouwplaats opruimen. We hebben in de zinderende hitte stapels oude bakstenen van boven bij het huis naar beneden in de moestuin gesjouwd. Alle restanten kunnen samen met het hout in de nieuwe puinbak. Dan is het allemaal wat overzichtelijker en kunnen we nog beter bij de nieuwe koffiecorner. Misschien wordt het wel een nieuwe trend: filterkoffie geserveerd in plastic bekers, in een ouderwetse bouwkeet. Authentiek!

Keet Koffie

Buffelen met bakstenen

Na de tegenvaller van vorige week, zat de schrik er even in. Niet de beste week om zelf wat muren te slopen … Maar ja, dat stond nu eenmaal op de planning!

Aannemer Henk en zijn mannen hebben namelijk de achtergevel gesloopt, de wand tussen keuken en straks eetkamer deels weggehaald en een opening gemaakt voor een schuifdeur in de muur tussen de nieuwe eetkamer en nieuwe woonkamer. Langzaam maar zeker ontstaan zo de contouren van het huis dat we voor ogen hebben. Dat geeft de burger weer moed.

gevelweg       portaal

stalen balk

Nu waren we op het punt gekomen dat de vloeren eruit moesten. In de aanbouw en in het bestaande huis komt namelijk schuimbeton als isolerende ondervloer. Het voordeel daarvan is dat het licht is maar toch een relatieve hoge isolatiewaarde heeft: de laag van 30 cm die wij voor ogen hebben, levert een Rc-waarde van 3 op. Daarmee wordt de vloer net zo goed geïsoleerd als die van onze huidige woning. Bovenop het schuimbeton komt vloerverwarming, en daarop een dekvloer met 10 cm woonbeton.

Om in totaal 40 cm beton te kunnen storten, moet een en ander uitgegraven worden met een graafmachine. Daarvoor moeten weer alle houten vloeren eruit, evenals de trap en alle niet-dragende muren. We hadden met Henk afgesproken dat wij dat zouden doen, dus begonnen Roger en ik op Koningsdag met de achterkamer. Het was even wrikken maar gelukkig lieten de oude vloerplanken vrij snel los. De balken waarop ze waren vastgemaakt, bleken ondersteund te worden door stapeltjes bakstenen op het zand. Die moesten ook allemaal naar buiten. En er bleken niet alleen losse bakstenen te liggen: bij het weghalen kwam ook de structuur van een kleine kamer tevoorschijn, met boeren plavuizen op de grond. Leuk! Maar… ook die moesten eruit. En daaronder bleek weer een laag bakstenen te liggen. Kortom: met het weghalen van de houten vloer, groeide ook de stapel stenen in de achtertuin.

kamer   fundament

De schoorsteen bleek echt vakwerk: hij was gemetseld op de houten planken. Geen goed idee om die vloer er zomaar tussenuit te halen! Henk en zijn mannen hebben een laagje stenen tussen de schoorsteen en de fundering gemetseld, waarna het hout toch nog veilig weg kon. Grote zucht van opluchting!

Zaterdag gingen we verder, met hulp van Max en Dennis. Er moesten nog twee muren worden gesloopt – dat wilde Max best doen, om alle examenstress af te reageren. Dennis en ik vulden een grote container met afvalhout en hielpen daarna Roger met de vloer. Al snel stuitten we weer op kleine kamerstructuren, met opnieuw van die leuke plavuizen (ditmaal gelukkig gewoon op het zand). Nog meer stenen voor in de tuin.

Max_sloop   Puin

Zondag sloopten Roger en ik voorzichtig de oude keuken eruit. De waterkranen in de bijkeuken bleken niet van de hoofdkraan maar van de douche te zijn. Dus moesten de stenen luiken in de voortuin weer open om de hoofdkraan dicht te draaien. Daarna gingen er nog wat kruiwagens bakstenen naar buiten en toen konden we eindelijk beginnen met de sloop van de keukenvloer. Enthousiast ging Roger aan de slag met de reciprozaag om het eerste deel weg te zagen. De vloer bleek gebouwd op dikke, houten balken die deels in de buitenmuur verankerd waren. De planken zat goed vast: spijkers waren vroeger vast heel goedkoop, want ze waren in grote hoeveelheden gebruikt! Dus zaagde Roger de planken langs de balken af en trok daarna de balken uit de gevel. Dat kostte wat meer tijd maar… er waren geen bakstenen!

buitenkeuken

Zondagavond waren we allebei kapot maar wel voldaan over het vele werk dat in een weekend was verzet. Nog even de laatste bakstenen verwijderen en dan kan woensdag de graafmachine aan de slag!

Tegenvaller

Maandag 25 april: groot feest wat ons betreft, omdat het de dag is dat de aannemer begint. Eindelijk kunnen we beginnen met de opbouw! Als eerste zal de gevel op de begane grond uitgezaagd worden en ondersteund door een stalen portaal. Om drie uur ’s middags fiets ik naar de Bovenweg voor overleg met aannemer Henk en installateur Ron. Eerst even achter kijken natuurlijk …

Tot mijn verbazing ligt niet de gevel van de begane grond eruit, maar die van de verdiepingsvloer. Ik kijk zo de zolder in, naar de balken die Roger met bloed, zweet en tranen heeft geplaatst afgelopen week. “Ik wist niet dat die gevel er ook uit moest”, stamel ik tegen bouwer Marcel. “Was ook niet de bedoeling”, antwoordt hij. “Toen we de windveren van het dak afhaalden en de stutten gingen plaatsen, begon de gevel uit elkaar te vallen!” Vanaf de buitenkant was niets te zien maar blijkbaar was de specie tussen een deel van de bakstenen vergaan. De gevel werd alleen bijeen gehouden door de druk van het dak. Toen de windveren werden weggehaald, was die steun ineens verdwenen.

bovengevel1 bovengevel2

Gelukkig zijn er geen gewonden gevallen. En is de gevel nu op de modder gevallen en niet twee maanden later op de nieuwe aanbouw. Maar leuk is het niet, zo’n tegenvaller. Het kost weer tijd, geld, moeite en – voor gisteren – de goede humeur. Aannemer Henk verzekert het ons dat het goed komt en mooi wordt. Zij hebben ergere dingen meegemaakt bij hun (ver)bouwwerkzaamheden. Wij, met onze geschiedenis van nieuwbouwhuizen, niet. We vertrouwen maar op de kennis en kunde van de mannen. En eerlijk is eerlijk, het heeft ook z’n voordelen: nu wordt de gevel boven net zo als de gevel beneden en meteen goed geïsoleerd. Maar toch liever geen ‘verrassingen’ meer van deze omvang!

 

 

 

Over struiken en grote voorbeelden

Er was eens een struik. Een mooie struik die in het voorjaar bloeide met tal van witte bloemen. Dat deed hij al jaren, vol overtuiging. Daardoor was hij groot gegroeid. De struik lag stevig verankerd in de vruchtbare Langedijkse aarde, op iets minder dan 3 meter afstand van onze nieuwe woning. Een prachtige plek, ware het niet dat de buitenmuur van de nieuwe badkamer precies daar moet komen … En hoewel we het echt een heel mooie struik vonden, wilden we ook erg graag een badkamer. Dus ging afgelopen zaterdag de schop resoluut in de grond.

struik1 struik2

Machtige wortels bleek de struik te hebben. Zo groot dat ze bijna niet bloot te leggen waren. Dapper ging Roger ze te lijf met een zaag en een koevoet. De struik hield vol. De overbuurman kwam kijken: “Het is wel een gevecht, hè”, zei hij. Dat was het, al zou je misschien nog beter van een uitputtingsslag kunnen spreken. Maar na bijna een dag graven, zagen, duwen en trekken had Roger hem eruit. Victorie! We hebben de struik gestekt en gaan ‘m zeker herplanten in de tuin. Maar ver weg van het huis …

Binnen moesten de prachtige nieuwe balken in de plamuur worden gezet, zodat de schroefkopjes straks onzichtbaar zijn. Niet gehinderd door enige voorkennis of ervaring, ging ik daarmee aan de slag. Na één balk had ik de slag te pakken – en waren mijn handschoenen en broek aardig wit.

plamuur plamuur2

De dag erna moesten de balken geschuurd worden met een elektrische schuurmachine. Wederom niet gehinderd door enige voorkennis of ervaring, ging ik vol goede moed aan de slag. Het duurde nu wat langer om de slag te pakken te krijgen maar mijn haren en trui waren wel veel sneller wit. Alles voor het goede doel: strakke balken die we binnenkort in de lijnolieverf kunnen zetten.

Schrootjes slopen, tegels hakken, plamuren, schuren – zo leer je als stukjestikker nog eens wat anders. Roger is mijn grote voorbeeld. Hij pakt immers zonder schroom iedere nieuwe klus op, onder het prachtige motto van Pippi Langkous: ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!’ Samen kunnen we al meer dan 28 jaar de hele wereld aan. De volgende klus is dakisolatie: ook dat gaat ons dus lukken!